In vandag se uitdagende ekonomiese klimaat staan kerke en kerklik-maatskaplike organisasies voor ongekende druk, veral waar ons hoop om ’n betekenisvolle verskil te maak in die nood van mense rondom ons. Juis nou word die herontdekking van historiese vennootskappe ‘n kritiese bron van hoop en volhoubaarheid. Om hierdie rede was 1 Maart 2025 betekenisvol. Die kantoor van die Algemene Sinode hervat administratiewe ondersteuning aan die Kerklike Maatskaplike Dienste Raad (KMDR), soos dit was kort na die totstandkoming in 2001 van hierdie forum.

Die twaalf organisasies wat deel vorm van die KMDR deel almal die NG Kerk se DNS – elkeen is gebore uit die kerk se visie om God se liefde prakties en tasbaar te maak in ‘n wêreld vol nood. Soos met baie langtermyn-verhoudings, het hierdie bande deur jare van nabyheid en soms vervreemding gegaan.

In ‘n tyd waar befondsing al hoe skaarser word en maatskaplike uitdagings steeds meer kompleks raak, het die KMDR onlangs uitgereik na die kantoor van die Algemene Sinode. Hulle versoek? Dat die kerk weer ondersteuningsdienste aan die KMDR sal oorweeg – ‘n praktiese terugkeer na hul gedeelde oorsprong. Die Moderamen het die versoek positief ontvang, en vir die KMDR voel hierdie besluit letterlik soos ‘n tuiskoms.

Die KMDR is in 2001 deur die NG Kerk se Algemene Kommissie vir Diens van Barmhartigheid (AKDB) gestig. Dit is as ‘n NPO geregistreer onder die destydse nuwe wetgewing (Wet 71 van 1997). Aanvanklik is die KMDR se administrasie direk vanuit die Algemene Sinode se kantoor hanteer, maar in 2012 is dit na Tutela (een van die KMDR-lidorganisasies) uitgekontrakteer weens herstrukturering binne die Algemene Sinode.

In 2019 het die KMDR ‘n memorandum van ooreenkoms met die Algemene Sinode-vergadering gesluit – ‘n dokument wat met entoesiasme ontvang is. Hierdie memorandum was meer as net ‘n formele ooreenkoms; dit was ‘n eerlike erkenning van identiteit: “Ons sien onsself steeds as deel van die kerk.”

Wanneer jy tussen die uitvoerende beamptes van hierdie organisasies sit, is daar ‘n tasbare gevoel: hul diep verbintenis tot hul Christelike grondslag en ‘n opregte behoefte aan die kerk as beide geestelike anker en aktiewe vennoot in diens (bediening).

Die Algemene Sinode se besluit om ondersteuningsdienste te hervat, verteenwoordig veel meer as bloot administratiewe samewerking. Dit is soos ‘n familie wat mekaar na ‘n tyd van skeiding weer ontdek en omhels.